Ammazing!

Resistance to Change !

Hard-hitting cartoons by R K Laxman

Nine hard-hitting cartoons by R.K. Laxman, who will be always remembered as fearless, honest and witty cartoonist, who touched lives of millions of Indians.

 

1) Anti-Hindi Agitation of Tamil Nadu in 1960s:

 

In the 1960s, Tamil Nadu was rocked by anti-Hindi agitations, which resulted in death of several innocent civilians by police firing. It is said that DMK, which is a major political party in Tamil Nadu, owes it’s rise to power due to these violent agitations. R.K. Laxman’s cartoon, which mocked the agitation was included in the NCERT text book in 2012, again caused controversy and tension.

2) Jawaharlal Nehru during India China War of 1962

 

During the height of India-China war in 1962, R.K. Laxman drew this cartoon of PM Nehru, which actually was an observation on his decisions related with war, which India eventually lost. The caricature depicts the book “Discovery of India” and rose, which denotes love.

 

Shashi Tharoor, who recently wrote a tribute for R.K. Laxman shares an interesting story related with this cartoon. After the cartoon was published in Times of India, Nehru called him. His friends and relatives thought that he will get a scolding but instead of getting angry, Nehru said, “Mr. Laxman, I so enjoyed your cartoon this morning. Can I have a signed enlarged copy to frame?”

3) Religion and Politics of 1990s

In his book Brushing Up The Years, R.K. Laxman shares his cartoon, which depicts the state of the nation during 1990s, when people fought for building temples and destroying mosques. This cartoon was included in NCERT books, which again caused a storm of protests and agitations. Here, the common man is questioning Indian leaders; which is actually a mockery of politics.

4) Elections and Promises

In this cartoon, Laxman shares the state of India, before and after elections. Although it was published in the 70s, the theme is still relevant. The apathy of the Common Man, who is promised heaven during the elections is totally ignored once the elections are over.

5) Indira Gandhi & Emergency

 

R.K. Laxman’s satire didn’t spare any politician, and that included Indira Gandhi, who imposed emergency in 1975. This cartoon depicts the state of the nation in 1980, the second elections after the Emergency ended in 1977. She managed to win, despite the negativity surrounding her.

6) Gujarat Relief Funds and the Common Man

 

This cartoon showcases the unity and strength of India, after the devastating earthquakes which rattled Gujarat in 2001. The common man is being helped by a beggar for helping those who lost everything in Gujarat.

7) Shiv Sena & BJP In 1990

This cartoon published in 1990 highlighted the arrogance and ego of Bal Thackeray, before the elections, when he refused to join hands with BJP for maximum seats. It is strange how the tables have completely turned in Maharashtra now, as the exact opposite happened during last year’s election where BJP was at the commanding position.

 

Bal Thackeray was infact a close friend of Laxman, with whom he worked in several organizations.

 

8) Salman Khan Hit and Run case

 

Salman Khan’s car killed poor people who were sleeping on pavements; and the case is still pending. This cartoon was published right after this incident. Here, Laxman hasn’t mentioned anyone’s name, yet put across the thought in an amazing way. A classic example of his masterpiece.

9) Mahatma Gandhi & Post Liberalization World

This insightful cartoon predicts what Mahatma would have seen, if he had come alive in India during the post-liberalization era during 1990s. It was the time when there was an intense opposition brewing up against multinational companies.

Common Man Loses His Creator !

The (un)common man is gone !

'காமன் மேன்' கார்ட்டூனிஸ்ட் ஆர்.கே.லக்ஷ்மண் காலமானார்! - சிறப்பு பகிர்வு

காட்சி ஒன்று:  அந்தக் கார்ட்டூன் வரையப்பட்டு நாற்பது வருடங்கள் இருக்கும் : இந்தியாவின் கடைக்கோடி குடிமகன்களில் ஒருவரான எளிய மனிதர் உள்ளே வருவார். அது நிலவுக்கான பயணத்தைப் பற்றி ஆய்வு செய்யும் கூடம். உள்ளே அவரை அழைத்து வரும் நபர் இப்படிச் சொல்வார்: "இவரைத்தான் நிலவுக்கு அனுப்பப்போகிறோம். இவருக்குச் சோறு, தண்ணீர்,வெளிச்சம், காற்று, இருப்பிடம் எதுவும் தேவையில்லை." என்பதாக அது அமைந்திருக்கும். எளிய மனிதனை எப்படி அரசுகள் பார்க்கின்றன என்பதை இதைவிட எளிமையாகச் சொல்லிவிட முடியாது. காட்சி இரண்டு:. மன்மோகன் சிங்கும், நரசிம்ம ராவும் ஒரு சந்தின் நுழைவில் ஓரமா நின்று கொண்டிருப்பார்கள். மன்மோகன் சிங் கையில் விலைவாசி ஏற்றம் என்கிற பெரிய ஆயுதம் இருக்கும். சுவரில் டீசல் விலை, கேஸ் விலை ஏற்றம் என்று போஸ்டர்கள் தொங்கிக்கொண்டு இருக்கும். காமன்மேன் ஓய்ந்து போய் அந்தச் சந்தில் நடந்து வந்து கொண்டிருப்பார். அவரைத் தாக்க மன்மோகன் தயாராக இருப்பார். ராவ் அசையாமல் இப்படிச் சொல்வார் : "அவரின் நிலைமை இன்னமும் மோசமாகக் கூடாது என்று கருணையோடு நாம் இதைச் செய்கிறோம் என்று நிச்சயம் அவர் புரிந்துகொள்வார்." ஆட்கள் தான் மாறியிருக்கிறார்கள். காட்சிகள் மாறவில்லை அல்லவா? மேலே சொன்ன அந்த இரண்டு கார்ட்டூன்களையும் வரைந்தது ஆர்.கே.லக்ஷ்மண். ஆர்.கே.லக்ஷ்மணின் அந்தக் 'காமன் மேனை' பார்த்து இருக்கிறீர்களா? கோடு போட்ட சட்டை, எளிமையான வேட்டி, சொட்டை விழுந்த தலையில் ஓரிரு முடிகள், எப்பொழுதுமே வாயைத் திறக்காத மவுனம், அரசியல்வாதிகள், சினிமா நட்சத்திரங்கள், அதிகாரிகள் தரும் அதிர்ச்சிகளை எதிர்கொள்ள எப்பொழுதும் உயர்ந்திருக்கும் புருவம். இது தான் காமன்மேன். இந்தச் சாதாரண மனிதனை கிட்டத்தட்ட அம்பது வருடங்கள் மக்களின் மனசாட்சியாக அவர் உலவ விட்டார். ராசிபுரம் கிருஷ்ணஸ்வாமி லக்ஷ்மண் ஆறு பிள்ளைகள் கொண்ட வீட்டில் கடைக்குட்டி. கண்ணில் படுவதை எல்லாம் வரைவது மட்டுமே அவரின் வேலையாக இருந்தது. பள்ளியில் மரத்தின் இலை, வீட்டில் சாக்பீஸில் நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் அப்பா, இலைகள், பல்லிகள், எங்கெங்கும் அமர்ந்திருக்கும் காகங்கள் என்று வரைந்து அனைவரும் அதிரவைத்துக் கொண்டிருந்தார். பையன் பெரிய ஓவியக்காரனாக வருவான் என்று அனைவரும் நம்ப ஆரம்பித்து இருந்தார்கள். உயர்கல்வியை முடித்த பின்னர் ஜே.ஜே. கலைப் பள்ளியில் சேர விண்ணப்பித்தார் லக்ஷ்மண். அந்தக் கல்லூரியின் முதல்வர் கடுகடுப்பான முகத்தோடு "எங்கள் பள்ளியில் சேர வேண்டிய தகுதி உனக்கில்லை தம்பி." என்று அனுப்பி வைத்தார். வீட்டுக்கு திரும்பி நிறைய வருத்தத்தோடு மைசூர் பல்கலையில் இளங்கலை பட்டம் பெற்றார். அதனோடு ப்ளிட்ஸ், சுயராஜ்யா இதழ்களுக்கு ஓவியங்கள் வரைந்து அனுப்பினார். தன்னுடைய அண்ணன் ஆர்.கே.நாராயண் 'தி இந்து'வில் எழுதிய கதைகளுக்கும் படங்கள் வரைந்து தள்ளினார். பால் தாக்கரே வேலை பார்த்த ப்ரீ பிரஸ் ஜர்னலில் இவரும் கார்ட்டூனிஸ்டாக இணைந்தார். அங்கே எக்கச்சக்க வேலை வாங்கப்பட்டாலும் முகம் சுளிக்காமல் வேலை பார்த்த லக்ஷ்மண் கருத்து மோதல்களால் அந்த இதழை விட்டு வெளியேறினார். பின்னர் டைம்ஸ் ஆப் இந்தியாவில் இணைந்தார். முதலில் அவரைச் செய்தித்தாளின் மாலை இணைப்பிதழில் வரைய வைத்தார்கள். இவரின் பேனாவின் பெருமை புரிந்து சீக்கிரமே தினமும் அரசியல் கார்ட்டூன் வரையும் பொறுப்பை ஒப்படைத்தார்கள். டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா நாளிதழில் ,'you said it' என்கிற பெயரில் ஐம்பது வருடங்களுக்கு இடைவிடாமல் காமன்மேன் மூலம் மக்களின் வலிகளை, ஏமாற்றங்களை, எதிர்பார்ப்புகளை அவர் கொண்டு சேர்த்தார். காலையில் எழுந்ததும் செய்தித்தாள்களில் மதியம் வரை முழுமையாகத் தன்னைப் பல்வேறு செய்திகளுக்குள் ஈடுபடுத்திக்கொள்வார். பல்வேறு அரசியல் பார்வைகளை உள்வாங்கிக் கொண்ட பின்னர், மக்களின் வலியை எப்படி அங்கதத்தோடு சொல்வது என்று மதிய உணவுக்குப் பின்னர் யோசித்துவிட்டு அவர் கேலிச்சித்திரத்தை தீட்டி முடிக்கையில் சாதாரண மனிதனின் அழுகுரல் நகைச்சுவையோடு கொண்டு சேர்க்கப்பட்டு இருக்கும். எந்த அளவுக்கு அவர் அரசியல்வாதிகளை கவனித்தார் என்றால் தேவகவுடா, வி.சி.சுக்லா ஆகியோர் எந்த பாணியில் பேசுவார்களோ அதை அப்படியே மிமிக்ரி செய்கிற அளவுக்கு ஆழமாக அரசியல்வாதிகளை தொடர்ந்து கவனித்து வந்தார். அரசியல், தத்துவம், வரலாறு ஆகியவற்றை கல்லூரியில் பயின்றது அவருக்கு பெரிய அளவில் கைகொடுத்தது. "நீங்கள் ஓய்வே எடுத்துக்கொள்ள மாட்டீர்களா?" என்று கேட்கப்பட்ட பொழுது, "அரசியல்வாதிகள் எல்லாரும் நல்லவர்களாக ஆகிவிடுகிற நாளோடு நான் ஓய்வு பெற்றுவிடுவேன். அது எப்பொழுதும் நடக்காது இல்லையா?" என்று கண்சிமிட்டிய அவர் அரசியல்வாதிகள் ஒரே மாதிரி செயல்பட்டுத் தன்னைச் சலிப்புக் கொள்ளச் செய்வதாகப் புலம்பினார். அவருக்கு ஆறுதலாக அவ்வப்பொழுது வித்தியாசமாக எதையாவது செய்து கொண்டிருந்த இருவர் லாலுவும், ஜெயலலிதாவும் தான்! 90 ப்ளஸ் வயதில் பக்கவாதம் ஏற்பட்ட நிலையில் அவரின் உடல் பெரும்பாலும் செயலிழந்தது. அந்தச் சூழலில் கூட ஒரே ஒரு கையால் அவர் வீட்டில் இருந்தபடியே கேலிச்சித்திரங்கள் வரைந்தார். அதை எடுத்துக்கொண்டு போகப் புனாவில் இருந்து வீட்டுக்கு ஒருவர் அனுதினமும் வந்து சென்றார். ராமன் மகசேசே, பத்ம பூஷண் விருதுகளைப் பெற்றிருக்கும் அவரின் ஒரு கார்டூன் பற்றிய விவரிப்போடு முடிப்பது சரியாக இருக்கும். விவாசய நிலங்கள் மீதான உச்சவரம்பை அரசு நீக்கியது என்கிற செய்தி மேலே எழுதப்பட்டு இருக்கும். விவசாயியின் தலை மீது பெரிய கல் ஸ்லாப் இறக்கப்படும். அதன் மீது அரசியல்வாதி வெற்றி பெருமிதத்தோடு அமர்ந்து இருப்பார். இப்படி மக்களின் வலிகளை உணராதவர்களைப் பேனா முனை கொண்டு குத்தி கிழித்தவர் அவர். மென்மையாக, சிரிக்கவைத்தபடியே அந்த அறுவை சிகிச்சை ஐம்பது வருடங்கள் நடந்தது. சாதாரண மனிதனை கவனப்படுத்திக் கொண்டே இருந்த அவருக்கு அஞ்சலிகள்!

Please pray for the "Common Man" !

Very funny indeed !

Narendra Modi & Super Star Rajnikath
Here's 79 seconds of packed fun! Really enjoyed seeing both our Super Stars dance to Vairamuthu's famous lyrics, very apt ---

https://www.facebook.com/photo.php?v=764541540234673 

Here's BenHur repeated!
https://www.youtube.com/watch?v=6UyfiqkN9Mw&feature=share&list=UUuB112ZHY1iygcDEHRg6P5Qv 

Vikatan Jokes

Homer Iyer Family !

• For a custom saree design, this creator was told to modify the simpsons family to look like they were south indian brahmins. so let him introduce you to homer iyer, marge iyer, bart iyer, lisa iyer and maggie iyer! :-) for those who don't know who are iyers, click here for more info!
• 
  
  

  The Simpson Iyers!
• 
  
  

  Bart iyer is wearing a kurta and pajama with sandals. His iyer vibudhi (holy ash)mark is visible on his forehead
• 
  
  

  Homer iyer is wearing a Veshti in tamil brahmin paalathaal style. His sacred thread is also visible, and so are his iyer vibudi markings on his forehead and arm
• 
  
  

  Homer iyer dozed off after eating his favourite vadai with chutney
• 
  
  

  Lisa iyer is wearing a typically south indian paavadai and dhaavani. she also adorns jimiki earrings
• 
• 
  
  

  Maggie iyer sports an adorable paavada blouse, a little loose for her maybe. she also has a mole drawn on her cheek, something that parents tend to for little kids in India.
• 
  
  

  Marge iyer is seen wearing a saree worn in traditional tamil brahmin 'madisar' style.
• 
  
  

  Marge iyer wearing another saree, this time a kancheepuram silk saree worn in the more common style.

Stop clapping then !

Funny Video for Mothers' Day !

Have fun !

https://www.facebook.com/photo.php?v=508706093269

Yamunotrii 2013 impressive!

Check out some exciting experiences here:

http://vagartham.blogspot.com/2013/04/strike-three-and-you-are-in.html

http://sripriyaramesh.blogspot.com/2013/04/yamunotrii-2013.html

http://srivishares.blogspot.com/2012/04/peacocks-titanika-and-immersive.html

If you're in Houston, join the classes here:

https://sites.google.com/site/avbtexas/classes

The Nawaab and Maalavya

Modern Upanayanams!

நேற்று ஒரு உபநயனத்துக்குப் போனேன். மேடை மேல் உபநயனப் பையன் மாலை அணிந்து கொண்டு நான்கு புறமும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் அணிந்திருக்கும் செயின் போட்டோவில் விழவேண்டுமே என்ற கவலையில் அவனுடைய தாய் அடிக்கடி குனிந்து அதை எடுத்து மாலை மேல் நெளிய விட்டுக் கொண்டிருநதாள். ஸாஸ்திரிகள் புத்தகத்தைப் பார்த்து மந்திரம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். வீடியோக்காரர் அவருக்கு வெளிச்சம் காட்டிக் கொண்டிருந்தார். வேத மந்திரங்கள் மகா புனிதமானவை, அதைக் காதால் கேட்டாலே புண்ணியம். அதை வாயால் வேறு சொல்வானேன் என்ற எண்ணத்தில் பையனின் தகப்பனார் மந்திரத்தைச் சொல்லாமல் வாசல் பக்கம் பார்ப்பதும் வருவோர்களைக் கை கூப்பி வரவேற்பதுமாக இருந்தார். அவரது ஓவர்சைஸ் தொப்பையும் பஞ்சகச்சமும் பொருந்தாத் திருமணம் புரிந்த தம்பதிகள் போல போராடிக் கொண்டிருந்தன. வேட்டி விவாக ரத்து செய்துவிடப் போகிறதே என்ற பயத்தில் அவர் அடிக்கடி அதைக் கையால் பிடித்தபடி இருந்தார். வடுவிற்கு பசிக்கப் போகிறதே என்ற கரிசனத்தோடு அத்தைகளும் சித்திகளும் அவனுக்கு அடிக்கடி பால், ஜூஸ் முதலானவற்றைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். 

என் அருகில் பேண்ட் டீ ஷர்ட் அணிந்த மீசை வைத்த மூத்த குடிமகன் ஒருவர் இருந்தார். (அமெரிக்க) நாடாறு மாதம், (இந்தியக்) காடாறு மாதம் வாழ்பவர் என்று அவர் நெற்றியில் ஒட்டியிருந்தது. அவர் முன் வரிசையில் பிட்ஸ் பிலானி என்று அச்சிட்ட டீ ஷர்ட் அணிந்திருந்த ஒரு பையனிடம் ஸாஸ்திரிகள் சொல்லிக் கொண்டிருந்த மந்திரங்களுக்கு அவ்வப்போது ரன்னிங் காமெண்ட்டரி கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு தடவை என் பக்கம் திரும்பி இதை எல்லாம் நாம தான் இந்தக் காலத்து இளைஞர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லணும். ஒண்ணுமே தெரியாமல் வளர்றதுகள் என்று சொன்னார். 

ஆசீர்வதிக்க வந்த மக்கள் பல குழுக்களாகப் பிரிந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொரு நேரத்தில் ஒவ்வொரு குழுவின் பேச்சு பலமாக ஒலித்ததால் எல்லாவற்றிலும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் காதில் விழுந்தது. 

* * * * * * * *
ஏன் மாமி, இந்தப் புடவை பிரசாந்தியா? அதில் தான் நிறைய வெரைட்டி வருகிறது. நன்றாக இருக்கிறது. 

* * * * * * * *
எதுக்கு மாமா கல் மேலே நிக்கறான்?
கல்லைப் போல உறுதியா இருக்கணும்னு உபதேசம் பண்றார் குரு, அதாவது அவன் அப்பா. குழந்தாய், இந்தக் கல் மீது நில். அதைப் போல் அசையாமல் இருந்து உன் எதிரிகளை வெற்றி கொள் அப்படின்னு அர்த்தம் இப்போ சொல்ற மந்திரத்துக்கு.

* * * * * * * *
சென்னை சூபர் கிங்க்ஸ் இந்தத் தடவை ஜெயிக்காதுன்னு முன்னாடியே தெரிஞ்சு போச்சு. 

* * * * * * * *
எதுக்கு மாமா கயறு கட்டறா? கயறு இல்லேடா. அதுக்குப் பேரு மௌஞ்ஜி. முஞ்ஜிங்கிற புல்லினால் செய்யணும். இப்போ தர்ப்பையாலே முறுக்கிப் பண்றா. இந்த மௌஞ்ஜி வீட்டைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. பிராண அபானங்களுக்கு பலம் தருகிறது. ஸத்யத்தைக் காப்பது. பகைவரைக் கொல்வது. இதனால் நாம் நலம் பெறுவோம்னு அந்த மந்திரத்துக்கு அர்த்தம். 

* * * * * * * *
வாண்டுகள் ஒன்றை ஒன்று துரத்திக் கொண்டு மண்டபத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தன. சுரிதார்கள் ஒரு ஓரமாக நின்று கிளுகிளுத்தன. ஒரு எட்டு வயதுப் பட்டுப் பாவாடை மாம்பழ ஜூஸ் கொண்டு வந்து எல்லோருக்கும் கொடுத்தது. குடித்துவிட்டு எல்லோரும் பிளாஸ்டிக் கப்புகளை நாற்காலியின் கீழ் போட்டுவிட்டுப் பேச்சைத் தொடர்ந்தனர். 

* * * * * * * *
தக்ஷிணை எவ்வளவு?
இருபதாயிரம். 
அடேயப்பா. இருந்தாலும் இந்த வைதீகாளுக்கு இவ்வளவு பேராசை ஆகாது.
இதெல்லாம் டிமாண்ட் அண்ட சப்ளையை பொறுத்த விஷயம் ஸ்வாமி. நல்ல வைதீகா கிடைக்கிறதில்லே. அதனாலே தான் இந்த டிமாண்ட். 
இருந்தாலும் வேதத்தை அத்தியயனம் செய்துவிட்டு தர்மத்துக்கு வழி காட்ட வேண்டியவா இப்படி அக்கிரமம் பண்ணினா ஜனங்களுக்கு வைதீக சிரத்தையே போயிடும் ஸ்வாமி.

* * * * * * * *
குருவே, நான் வேதம் பயிலத் தகுதி அடைந்து விட்டேன். என்னை அருகே அழைத்துக் கொள்ளும்னு பையன் சொல்றதாக அர்த்தம்

* * * * * * * *
காலம்பர டிபன் நன்னா இருந்தது. யார் கேட்டரிங்
அடுத்த தெருவிலே தான் இருக்கார். அவா கிட்ட எப்பவுமே சாப்பாடு ஐட்டம் டேஸ்ட்டாகத் தான் இருக்கும். ரேட்டும் மாடரேட்டா இருக்கும். 
ஜனவரிலே பொண்ணு கல்யாணம் வெச்சிருக்கேன். இவாளையே சொல்லிடலாம்னு பார்க்கறேன். மத்தியான்னம் லஞ்ச்சையும் சாப்பிட்டுப் பார்த்துட்டுத் தான் சொல்லணும்.

* * * * * * * *
வேதம் காயத்திரி, பரப்ரும்ம்ம் இவ்றில் எதை நாடுகிறாய் அப்படின்னு குரு கேட்கிறார். பரப்ரும்மமே எனது லட்சியம், மற்றவை சாதனம்னு பையன் சொல்றான். இவா ரெண்டு பேருமே வாயைத் திறக்கல்லே. ஸாஸ்திரிகள் தான் கேள்வியையும் கேட்டு பதிலையும் சொல்லிண்டிருக்கார்.

* * * * * * * *
மேடையில் ஒரு ஸாஸ்திரிகள் செல்போனில் பேசிக் கொண்டிருந்தார். நீங்க ஒண்ணும் கவலைப்படாதீங்கோண்ணா. வேன்காரனே கீத்து, கழி, சட்டி, நெய் ஜாடா சாமானும் கொண்டு வந்துடுவான். நான் இன்னும் அரை மணிலே வரேன்.

* * * * * * * *
இந்த்த் தடவை புதுக்கோட்டைலே ஏடிஎம்கே தான். 
சொல்லமுடியாது. ஆன்டி- இன்கம்பன்சி பாக்டர் தான் கடுமையா இருக்குன்னு ஒரு பேப்பர்லே எழுதியிருக்கான். 

* * * * * * * *
எதுக்கு மாமா மரக்கிளையைக் கையிலே வெச்சிண்டிருக்கான்?
பொரச மரம்னு ஒரு மரம். அதோட கிளை இது. பலாச தண்டம்னு ஸம்ஸ்கிருதத்திலே சொல்லுவா. பலாச தண்டமே, நீ எப்படி தேவர்களது நிதியைக் காக்கிறாயோ அப்படியே நான் பிராமண நிதியான வேதத்தைக் காக்கணும்னு பையன் சொல்லணும்.

* * * * * * * *
நாளைக்கு நீர் ப்ரீயா?
நான் நாளைக்கு துரோந்தோவிலே டெல்லி போறேன். உபாத்தியாயக்காரா ஆத்திலே கல்யாணம். வர நாலு நாளாகும் 
லகாரத்தோட திரும்பி வருவீர்?
அப்படிப்பட்ட எடம் இல்லே. கொடுத்ததை வாங்கிக்க வேண்டியது தான்.
நாலு நாளைக்கு ஊரை விட்டுப் போறதுன்னா தக்ஷிணை கணிசமா இல்லாட்டா நீர் போமாட்டீரே. சிஷ்யனை அனுப்பிப் பண்ணி வைக்கச் சொல்லிடுவீரே. எனக்குத் தெரியாதா?

* * * * * * * *
பாடம்னு சொல்லு, பாடம்னு சொல்லுங்கிறாரே ஸாஸ்திரிகள். எதுக்கு மாமா?
குரு சொல்றதுக்கெல்லாம் சரி சரின்னு பையன் சொல்லணும்.
.நீ பிரம்மசரிய ஆசிரமத்தை அடைஞ்சுட்டாய். 
நான் சொன்ன பிறகே உணவு சாப்பிடணும். ஆனா தண்ணீர் மட்டும கேட்காமல் பருகலாம் 
.பணிவிடைகளைச் செய் 
பகலில் தூங்காதே 
பிட்சை எடு.
ஆசிரியருக்கு அடங்கி இரு
இப்படி ஒவ்வொண்ணா குரு சொல்லச் சொல்ல பையன் சரி சரின்னு சொல்றதாக அர்த்தம். 

* * * * * * * *
இது தான் கடைசி மந்திரம். பையனுக்கு சந்தியாவநதனம் செய்யறதிலே சிரத்தை உண்டாகணுங்கிறதுக்காக சொல்றது. சௌபாக்யம் உண்டாக்கும் சிரத்தா தேவியே, உலகில் இன்பம் தேடும் அனைவருக்கும் இன்பம் தருக. உன்னை நான் மூன்று வேளைகளிலும் அழைக்கிறேன். எனக்கு சிரத்தை உண்டாகும்படி செய். இந்த மந்திரத்தையாவது பையனை ஒழுங்கா சொல்ல வெச்சு அர்த்தம் சொல்லி இருக்கலாம். ஸாஸ்திரிகளுக்கே அர்த்தம் தெரியுமோ தெரியாதோ!

* * * * * * * *

ஒரு பிளாஸ்டிக் வாளி நிறைய அரிசி வைக்கப்பட்டிருந்தது. பையன் வெள்ளித் தட்டைக் கையில் ஏந்தியபடி, அம்மணி, பிச்சை போடுங்கள் என்று பரிதாபமாக வேண்டிக் கொண்டிருந்தான். வித்யார்த்திகளுக்கு உதவ வேண்டும் என்ற பாரம்பரியம் தவறாத பட்டுப் புடவை மாமிகள் க்யூ வரிசையில் நின்று அந்த ஏழை மாணவனின் பசி தீர்ப்பதற்காக வெள்ளிக் கிண்ணத்தால் அரிசி மொண்டு மிகுந்த பரிவுடனும் சிரத்தையுடனும் தட்டில் போட்டனர். கூடவே ஐந்து ரூபாய் பத்து ரூபாய் நாணயங்களையும் போட்டனர். அரிசியையும் காசையும் அவன் வேறு ஒரு வாளியில் கொட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் எல்லா அரிசியையும் காசையும் தின்று அஜீரணத்துக்கு உள்ளாகிவிடப் போகிறானே என்ற கவலையால் ஸாஸ்திரிகள் எல்லாவற்றையும் ஒரு மூட்டையாகக் கட்டி வைத்தார். 

தன் சிஷ்யனைக் கூப்பிட்டு டேய் இதை எடுத்துக்கோடா என்று சொல்லிவிட்டு மேடையில் இருந்த தேங்காய்களைத் தன் பையில் போடத் தொடங்கினார். அவர் கிளம்புவதைக் கண்ட பையனின் தகப்பனார், ஸாஸ்திரிகளே, மாத்தியான்னிகம் பண்ணி வைக்கணுமே என்று பவ்யமாகக் கேட்டார். 

எனக்கு நேரமாகி விட்டது. இன்னிக்கு ஏகப்பட்ட வேலை. உமக்காக வந்தேன். நீங்களே மாத்தியான்னிகம் பண்ணி வெச்சுருங்கோ. நான் வரேன்.

பையனின் தகப்பனார் எழுந்து பஞ்சகச்சம் விழாமல் பிடித்துக் கொண்டு கீழே இறங்கி வந்து ஒவ்வொருவரிடமும் மாத்தியான்னிகம் பண்ணி வெக்கறேளா என்று வேண்டிக் கொண்டிருந்தார். ஒருவரும் சம்மதிக்கவில்லை. என் பக்கத்தில் இருந்த அரை அமெரிக்கரிடம் கேட்டபோது அவர் நான் பேண்ட் போட்டுக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன். மந்திரம் சொல்லணும்னா அதுக்குள்ள வேஷத்தோட இருக்கணும் என்று சொல்லி மறுத்து விட்டார். 

என்னிடம் வந்தார். நீங்கள் சந்தியா வந்தனம் செய்வதில்லை. உங்கள் பையனும் செய்யப் போவதில்லை. நாளை முதல் நிறுத்துவதை இன்றைக்கே நிறுத்தி விடலாம் என்று சொல்ல நினைத்தேன். அதைத் தான் சொல்வானேன் வாய் தான் நோவானேன் என்று நினைத்து மௌனமாகத் தலையாட்டி மறுத்தேன். 

பையனின் குடும்பத்தாரின் பிராமண அப்பிராமண உறவினர்களும் நண்பர்களும் கியூ வரிசையில் சென்று ஒவ்வொருவராகக் கவரைக் கொடுத்துப் போட்டோ பிடித்துக் கொண்டார்கள். போட்டோ செஷன் ஒரு மணி நேரம் நடந்தது.

பையனுக்கு வேத அத்தியயனம் செய்யத் தகுதி வந்து விட்டது. வரும் ஆவணி அவிட்டத்து அன்று அவன் வியாச ஹோமம் செய்து வேதத்தைக் கற்கத் தொடங்கி விடுவான் என்ற நம்பிக்கையுடனும், தன் மேல் சுமத்தப்பட்ட வேத ரக்ஷணம் என்ற மிகப் பெரிய பொறுப்பைப் பிராமண சமூகம் இன்று வரை நிறைவேற்றிவிட்டது என்ற திருப்தியுடனும் எல்லோரும் சாப்பிட்டுவிட்டுக் கலைந்தனர். 

இப்படியாக உபநயனம் சிறப்பாக நடந்தேறியது

Siva Siva Humor!

Humor in real life !

My nagging wife, my doctor, and a costly scan
N. SETHU MADHAVAN

One fine morning when I woke up as usual, there suddenly appeared two human figures, resembling my wife, standing at the foot of my bed, something which never happened earlier.

Surprisingly, both figures were identical, my wife did not have any twin sister, or for that matter, any sister at all. At first, I thought it was only my imagination, as my wife is normally omnipresent in the house, always saying ‘don't do that or do this,' being a person always looking for perfection.

Seeing the puzzled look in my face and my popped up eyes, my wife (original one), who was standing at the foot of my bed, asked me what happened. I did the greatest mistake of telling her the truth. My wife, who always thinks that in her previous birth she was a doctor of great repute, said it must be vertigo or giddiness due to high BP or diabetics and that I should immediately consult the doctor.

As the day moved on, I thought she would forget the whole episode, but to my surprise she kept reminding me of the visit to the hospital every time we crossed each other. I invented all possible excuses to explain to her how busy I would be for the next three or four days, hoping that she would forget the matter by then. But, alas, on the fourth day she was there again to remind me of the visit, and my imagination failed to find any more excuses.

So, the next day we went to a leading hospital to check my double vision problem (in my case, it is a wife problem). After standing in a queue for more than 15 minutes, I got myself registered and got a token number 13, an unlucky number going by the old belief. I knew from now on my attractive (!) name, which probably my parents selected after lot of discussions and visiting many religious places, will have no relevance and I will be known more by this number 13. Anyway, after two hours of unpleasant waiting, the doctor called us. Before I could open my mouth, my wife started reeling out how often I see things as double and at times even triple, etc. As I feared, the doctor suggested that I undergo a few tests starting with blood, urine and X-ray and see him again in the evening with the results. I once again pleaded with my wife that we could do all these at a later date, but she was not prepared to concede my request.

Reluctantly, I underwent all the tests spending my hard-earned money which was meant for our old age. By evening, the results came and as I expected, all readings were so perfectly balanced between the minimum and the maximum that even an acrobat with high balancing skill would be surprised to see such stability.

In the evening, after another hour of agonising wait, we again peeped into the doctor's chamber. He examined the results, smiled and said they did not show any abnormality. I knew the outcome, even with my limited knowledge of medicine. I thought my ordeal was over and now we could go home and live happily ever after. At that point, my learned wife shot a question to the doctor, whether there could be something wrong with my brain. I knew she is having a dig at me since once in a while at home I do casually say she does not have any brain.

Having got a hint from her, the doctor immediately said though nothing seemed wrong, it would be better to do an MRI scan if we wanted to be 100 per cent sure. I was very happy even with his 90 per cent surety, knowing very well that an MRI scan was going to make a big hole in my pocket. But my wife wanted me to be 100 per cent fit and so said that we would rather go through the scan. The doctor then said the hospital MRI scanning machine was under annual maintenance and also there was a long backlog of cases. I was happy to hear that and relieved until the doctor added that we could do it at a particular scan centre outside and he would give a recommendation. I knew the doctor had already earned an extra income through his casual suggestion.

I knew that none of these expenditures would be reimbursed by my health insurance company since for some strange reasons it insists on hospitalisation for reimbursement. So I politely excused myself and pulled my wife outside and explained to her that that these tests would not be reimbursed. As always, she had a quick solution — “Ask the doctor to admit you in the hospital for one day.” I said that while the hospital authorities would be only too happy to do that, I would deprive a genuine patient of a bed. She immediately declared that I too was a patient and so it did not matter. During my management consultancy sessions, I always used to tell executives not to pick up quarrels with the bosses since arguing with your boss is like wrestling with a pig in the mud. After a while you realise that while you are getting dirtier and dirtier, the pig enjoys it.

I remembered this and kept quiet. Without waiting for me, she went inside the doctor's chamber and came back with a prescription for an MRI scan, holding it as if it were her doctoral degree. All this time, I wished that I had not seen that figure of my wife and was also cursing myself for having told her about it. Now that I had committed the crime, I had to go through the consequence.

On reaching home, I called the scan centre to fix an appointment. The young girl (I presume) at the other end with a sweet voice said they had a heavy backlog, but still asked me which doctor had referred me. On my mentioning the name, she lowered her voice as if she was telling me a secret and whispered that if he was the one who had referred me to them, then they would try to accommodate me the next morning at 8. I am used to such tactic and I myself used it when I was active in my job as a marketing executive during the early part of my career, promising customers quick delivery of goods as a special case, when the stocks were lying unused. The hospital girl must be telling this story to every patient and I don't blame her — after all she has to be an obedient and loyal employee.

The next morning, sacrificing my favourite walk, we went to the scan centre at 7.45 a.m., thinking that the place must be like a railway station full of people. But, surprisingly, there were only very few people. We were asked to pay a hefty amount and I could visualise a portion of it already flowing into my doctor's pocket. At 8 a.m., I was made to dress like a buffoon and loaded into a ‘tunnel of suspense' with a lot of instructions of ‘dos and don'ts' which, however, made me feel at home. Suddenly the ‘tunnel of suspense' became a ‘tunnel of horror' with roaring sounds and flashing lights moving all around me, reminding me of the film ‘Star Wars.' Finally, after 40 minutes of ordeal, I was out of the machine looking like a drunkard coming out of the bar. We were told that we could collect the report by that evening. But I decided to postpone the collection, hoping to have one more peaceful night.

The next day also I was not eager to collect my ‘death warrant', but, since my wife kept reminding me of it every half an hour, I did not have any other option but to go and collect it. Immediately on receipt of the report and the films, I looked at them expecting to find a big hole in my brain or at least a dark patch somewhere. But everything was Greek to me. They all appeared more like M. F. Husain's paintings. On reaching home, my wife snatched the reports from me and started looking at them against light as if she was a super-specialist in neurology. There was no expression on her face for five minutes. Finally she kept the films and report on the table and walked towards the bedroom and for a minute I thought she was going there to weep without my seeing her. So I asked: “What does it say?” She turned around and said: “How do I know? Tomorrow we will go to the doctor.”

We visited the doctor again, after the usual agonising wait, and showed him the films and the report. When he saw the MRI scan cover itself in my hand, I could see a satisfied smile on his face for obvious reasons. He then studied the report and said: “I told you there is nothing wrong with you.” The moment I heard that I jumped out of my seat, thanked him and got out because I was afraid my wife would utter something else and a few more tests would be on their way. Once out of the room, she asked me what about my getting admitted to the hospital for insurance reimbursement. This time, I put my foot down and said enough was enough and said a big ‘no.'

On returning home, by adding up all the bills, it was found that I had paid a penalty of more than Rs.10, 000 for a strange dream of seeing my wife as double. Anyway, after this experience I took an oath that I would never ever dream of my wife — not even as a single person. And if at all I see, I will never speak it out.